Często wydaje nam się, że zdrowienie musi być spektakularne. Że pewnego dnia obudzimy się i wszystko będzie idealnie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Tymczasem prawda jest inna, bardziej przyziemna, ale i dająca więcej nadziei: zdrowienie to nie wyścig, kto pierwszy odnajdzie równowagę. To nie sprint na 100 metrów, w którym liczy się tylko meta. To maraton. To proces ciągły, trwający często przez całe nasze życie.
Jako Asystent Zdrowienia widzę to wyraźnie: najtrwalsze efekty osiągają ci, którzy stawiają na konsekwencję, a nie na rewolucję. Przypomina to kroplę, która drąży skałę – nie siłą uderzenia, ale częstotliwością spadania.
Dlaczego małe kroki są tak ważne?
Kiedy jesteśmy po kryzysie, nasz zasób energii bywa ograniczony. Diametralne zmiany wprowadzone „od jutra” wymagają ogromnego wysiłku, który szybko może nas przytłoczyć. W efekcie pojawia się frustracja i chęć rezygnacji.
Małe kroki mają tę przewagę, że są bezpieczne. Nie paraliżują nas strachem. Jeśli chcemy osiągnąć duży cel, ale boimy się jego ogromu, podzielenie go na mniejsze etapy jest najlepszą strategią. Każdy, nawet najmniejszy sukces buduje nasze poczucie sprawczości i motywuje do postawienia kolejnego kroku.
Więcej niż leki – terapia i wsparcie
W procesie zdrowienia farmakoterapia jest często niezbędnym fundamentem, ale to właśnie te „małe kroki” podejmowane każdego dnia budują jakość naszego życia. Kluczową rolę odgrywa tu wyjście do ludzi i praca nad sobą.
Dla jednych takim krokiem milowym będzie rozpoczęcie psychoterapii indywidualnej lub grupowej. Dla innych – decyzja o uczęszczaniu do Środowiskowego Domu Samopomocy (ŚDS) czy na Oddział Dzienny. To miejsca gdzie w bezpiecznych warunkach uczymy się na nowo funkcjonowania w grupie i radzenia sobie z emocjami.
Praca i bezpieczeństwo finansowe
Ważnym etapem odzyskiwania sprawczości jest praca. Daje poczucie bycia potrzebnym, strukturę dnia i niezależność finansową. Jednak zdrowienie to także umiejętność mierzenia sił na zamiary.
Jeśli w danym momencie nie jesteśmy w stanie podjąć zatrudnienia, nie jest to powód do wstydu. Zadbanie o swoje bezpieczeństwo socjalne to także wyraz dbałości o siebie. Warto wtedy postarać się o rentę, a gdy jej nie przyznają to w przypadku posiadania orzeczenia o niepełnosprawności – o zasiłek stały z MOPS-u. To nie jest „poddanie się”, to jest zapewnienie sobie stabilnego gruntu pod nogami, by móc zdrowieć bez lęku o byt.
Ciało, duch i pasje
Nie zapominajmy o najprostszych rzeczach. Aktywność fizyczna to potężny sojusznik w walce o dobrą kondycję psychiczną. I znowu – nie musisz od razu biegać maratonów. Wystarczą krótkie spacery, ale uskuteczniane codziennie. Dotleniony mózg i zmęczone ciało (w ten zdrowy sposób) lepiej radzą sobie ze stresem.
Równowaga to także czas na przyjemności. Oglądanie filmów czy seriali, które nas relaksują, czytanie książek, które przenoszą nas w inny świat, słuchanie wartościowych podcastów czy ulubionej muzyki – to wszystko są elementy higieny psychicznej. To „małe kroki”, które pozwalają ładować baterie.
A gdy poczujemy się pewniej i pozwolą na to finanse – warto pomyśleć o podróżowaniu. Czy to samodzielne wyjazdy z zaoszczędzonych środków, czy też skorzystanie z turnusu rehabilitacyjnego dofinansowanego z PFRON. Zmiana otoczenia często pozwala nabrać dystansu do problemów.
Pomalutku do przodu
Pamiętaj, każda, nawet najmniejsza czynność wykonana w trosce o swoje zdrowie, ma znaczenie. Nie porównuj się do innych. Twoje tempo jest właściwe dla Ciebie. Każdy mały krok każdego dnia przybliża nas do tych wielkich, milowych kroków ku zdrowieniu. Idźmy więc pomalutku, ale do przodu.
Arkadiusz Hartman
